Voor mensen die zich interesseren voor ‘verenigingsvitaliteit’ en nieuwe vormen van ’zich verenigen’, zijn het spannende tijden. Er gaat bijna geen dag voorbij of er is – afhankelijk van de bril waardoor de ontwikkelingen bekeken worden – bemoedigend of verontrustend nationaal en internationaal nieuws.

Om dicht bij huis te beginnen: degenen die in de neergang van het Nederlandse verenigingsleven een bedreiging van de democratie, of – zoals hoogleraar James Kennedy – de kwaliteit van de civil society zien, zullen in de ontwikkelingen bij het CDA wellicht de gevreesde teloorgang herkennen. Afgelopen zaterdag 29 oktober, hield het CDA een congres dat zou moeten gaan over het hervinden van de weg naar boven. In plaats daarvan ging het eigenlijk maar over één onderwerp: Mauro. Hoe de bestuurders ook bleven herhalen dat een besluit tot uitzetting in lijn was met ‘staande beleid’ en probeerden om de onvrede met argumenten te bestrijden; de achterban liet zich maar door één ding leiden: emotie. Het was voor veel CDA’ers onbestaanbaar om een besluit te steunen dat tegen elk gevoel van rechtvaardigheid indruist. Dat gevoel en emotie sterke drijvende krachten zijn, werd een dag later duidelijk: uit een peiling bleek dat de partij op een historisch dieptepunt van 11 zetels terecht zou komen als er nu verkiezingen zouden worden gehouden.